Kanaalroute: Engeland

Vervolg op: https://gijsvanraamsdonk.wordpress.com/2019/09/02/kanaalroute-frankrijk/

01

De Kanaalroute in Frankrijk is passé, vanaf nu is het Engeland wat de klok slaat. Om de overgang niet te groot te maken, ga ik eerst een paar dagen eilandhoppen op Jersey en Guernsey. Dit zijn Britse eilanden, maar ze zijn ook regelmatig in Franse handen geweest. Niet gek als je bedenkt dat de eilanden op steenworp afstand liggen van het Franse vasteland. De eilanden kennen een bloederige geschiedenis, met als laatste wapenfeit de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog. Het enige stukje Groot-Brittannië dat de nazi’s in handen hadden.

Maar goed, terug naar de tegenstelling Frankrijk-Engeland. Wat nu rest is een grappige mix. De plaats- en straatnamen op de Kanaaleilanden zijn veelal Frans, maar de smalle landweggetjes met hoge heggen en stenen muurtjes zijn weer typisch Engels. Deze wegen zijn vaak precies één auto breed en het is aardig druk, dus een rondje fietsen op de eilanden is best een onderneming. Gelukkig is er altijd wel een afslag te vinden naar een eettentje of kiosk aan zee.

Ik kom van het vasteland, dus het belangrijkste waar ik op moet letten is dat ik links moet rijden. ‘Is dat dan niet lastig?’ vroegen enkele mensen zich af. Nee hoor, links rijden is helemaal niet moeilijk. Je moet gewoon aan de linkerkant van de weg fietsen, dan is er niets aan de hand. Met andere woorden, ik houd rekening met de regels hier, maar gelukkig houdt men hier ook rekening met mij. Zo zijn er zelfs speciale parkeerplekken gecreëerd voor mijn toerfiets:

Erg sympathiek. Maar goed, alle gekheid op een stokje. Na twee relatief korte etappes op de Kanaaleilanden is het weer tijd voor het echte werk. Ik ben klaar voor de overtocht naar Poole.

Maar voordat ik daarmee verder ga, eerst even het volgende. Toerfietsen is echt geweldig, maar er zijn omstandigheden waarin het allemaal even minder geslaagd is. De combinatie van in je eentje zijn, een drukke stad en slecht weer is niet echt een gelukkige.

Een situatieschets van vandaag in Saint Peter Port: de veerboot naar Poole vertrekt om een uur of 17.00 en daardoor heb ik nog enkele uurtjes over in de hoofdstad van Guernsey. Normaal gesproken geen enkel probleem: ik koop wat te eten en te drinken in de supermarkt, zoek een park of plein op en ik vermaak we wel. Maarrr … het is grijs en fris en er staat een loeiharde wind, dus ik zal mijn heil binnen moeten zoeken.

Ik denk slim te zijn en mijn fiets alvast bij de ferry terminal achter te laten en dan lopend de stad in te gaan. Laptop mee, café opzoeken en ik vermaak me wel. Maarrr… die vlieger gaat niet op. Mijn fiets mag ik neerzetten in een afgesloten ruimte, maar mijn tassen moet ik meenemen. Veiligheidsmaatregelen. Even voor de duidelijkheid: ik heb zes flinke Ortliebtassen die gezamenlijk zo’n twintig kilo wegen. Dat flaneert niet echt lekker door de stad, lijkt me.

Dus toch de fiets en bepakking weer mee de stad in en café opzoeken. Zo’n café moet in dit geval wel aan een belangrijke voorwaarde voldoen: ik moet zicht op mijn fiets én mijn tassen hebben. Of het café moet ruim van opzet zijn, zodat ik mijn rijwiel buiten op slot kan zetten en al mijn bagage naar binnen kan nemen. Maarrr…. Het is druk. Het is vrijdag en alle cafés zijn afgeladen. Er zijn geen tafels vrij bij het raam en er is geen ruimte voor mijn tassen.

Veel opties blijven er dan niet over. Ik besluit inkopen te doen in de supermarkt en in de passagiersruimte van de ferryterminal te wachten.

Niet bepaald een inspirerende omgeving om zo’n twee en een half uur te verblijven, maar het is niet anders. Ik heb mijn natje en droogje, zicht op mijn spullen én – als klap op de vuurpijl – een stopcontact en gratis wifi.

De overtocht naar Poole verloopt turbulent. Het Kanaal is ruw en de catamaran van Condor Ferries schudt van links naar rechts en van onder naar boven door elkaar. In dit soort gevallen kijk ik altijd maar naar het personeel om te zien of ik me echt zorgen moet maken. Maar deze mensen verblikken of verblozen niet, dus dan neem ik aan dat het allemaal wel goed is. Drie en een half uur later meren we aan in Poole. Ik neem afscheid van mijn driehonderd zeezieke medepassagiers en neem mijn intrek in een basic, maar goed hotel aan de haven.

Dag 1 van het fietsen op het ‘vasteland’ van Engeland begint relaxed. Ik fiets zo’n 20 kilometer langs de boulevard tussen Poole en Bournemouth. Windje in de rug. Na wat meer heuvels landinwaarts keer ik terug naar de kust. In Lymington pak ik – alweer – een veerboot. Dit keer naar Isle of Wight. Ik verblijf op de boerencamping in Freshwater. Al had deze plaats beter ‘Fresh Air’ kunnen heten, want het is koud! Overdag was het grijs en bewolkt, dus de atmosfeer is al flink afgekoeld als ik eenmaal mijn tentje induik. Bewolking ’s nachts is daarentegen wel lekker, want dat ligt dan als een dekentje over de camping. Maar helaas klaart het precies op dat moment op. Het is de hele nacht kraakhelder en windstil. Dit soort omstandigheden staan garant voor lage temperaturen. Het zal me niet verbazen als het kwik de vijf graden heeft aangetikt deze nacht.

Maar goed, ik ben niet van suiker en na deze tijdelijke ontbering stap ik de volgende dag gemotiveerd op voor een dagtocht over the Isle of Wight. Dit moet één van de hoogtepunten van de Kanaalroute zijn. En dat klopt. Adembenemende uitzichten op witte krijtrotsen, mooi golvend groen landschap en sfeervolle kustplaatsen. Het is daarbij ook nog eens schitterend weer, dus dat levert enkele uiterst fraaie picturen op.

De dag erna is het helaas weer raak met het weer. In Portsmouth houd ik noodgedwongen een rustdag. Het regent namelijk de hele dag katten en honden. Het is weer waarin je je schoonmoeder niet eens op de straat op durft te sturen, laat staan dat het een geschikte dag is om te fietsen. Het is daardoor wel een goede dag om plannen te maken voor de komende dagen, deze WordPresspagina bij te werken en terug te kijken op het hoofdstuk Engeland tot dusverre.

Qua landschap verschilt het Engelse deel van de Kanaalroute niet zo heel veel van Frankijk. Het is Mediterraan groen, het wemelt van de krijtrotsen en het zeewater is azuurblauw. Ook hebben zowel Frankrijk als Engeland een soort strandhuisjescultuur. Daarmee bedoel ik van die houten hokjes, die met honderden tegelijk als een soort rijtjeshuizen langs de kust staan geposteerd. Mensen huren of kopen die dingen en zetten er hun spullen in. Op mooie dagen trekken ze er massaal naartoe. Dit geeft een leuk sfeertje als je er langs rijdt.

Ook kenmerkend voor de steden aan de zuidkust zijn de grote – correctie – enorme parken annex sportvelden. Honderden vierkante meters aan grasvlakte zover het oog reikt. Mensen wandelen, relaxen of sporten er. Je ziet er typische Engelse sporten beoefend worden zoals rugby, cricket en bowls. Maar vaak is er op deze vlakten geen kip te bekennen. Dan is het een oase van rust in het drukke stadsleven.

Nog iets wat opvalt: veel plaatsen aan de Engelse zuidkust kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. Bournemouth, Portsmouth, Hastings, Folkstone… het is allemaal een beetje vervallen. Veel vergane glorie. Roestige pieren, speelhallen uit de jaren ’60, ’70 en ’80, stilstaande reuzenraden en half leeggelopen springkussens, om maar eens wat te noemen.

Nu was ik toch al van plan om een retourtje Londen te boeken om met Boris Johnson de Brexit te bespreken, dus dan kan ik dit punt mooi even meenemen.

Helaas stap ik de volgende dag op de verkeerde trein. Ik kom niet uit in de Engelse hoofdstad, maar in Brighton. Ja lieve mensen, u leest het goed. Tegen mijn gewoonte in skip ik een stuk. Het resultaat van een weloverwogen besluit na het bestuderen van de route en 948 weerapps. Het komt er in feite op neer dat ik de mooie stukken in mooi weer wil fietsen en dat ik in de buurt van steden wil zijn bij mindere dagen. Een hotel is dan zo geregeld. Deze keuze pakt goed uit, want de volgende dag fiets ik in stralend weer door het South Downs National Park met uitzicht op de pracht en praal van Beachy Head.

Van Poole tot Dover volgt de Kanaalroute globaal route 2 van het zogenaamde National Cycle Network. Een prachtige naam voor wat een prachtig idee kan zijn. Laat ik positief brengen wat ik ervan vind: ‘de dames en heren van het Cycle Network hebben hun best gedaan’.

Het lijkt me niet makkelijk om in Engeland zo’n netwerk aan te leggen, want er is hier geen fietscultuur. Mensen worden met een auto onder hun kont geboren. De Engelse wegen zijn voor de automobilist. Fietsers moeten het doen met de kruimels. Die rijden op of vlak langs drukke autowegen of op fietspaden die het de naam niet waard zijn. Hobbels, gaten, kuilen, afgesloten hekken, glas en grind, hoge stoepranden, fietspaden die gebruikt worden als parkeerplaats / hondenuitlaatplek. Ik heb zelfs over paden gereden die overspannen waren met scherp en afremmend kippengaas. Wat dat inhoudt? Je rijdt 20 kilometer per uur, je trapt één keer niet en je staat stil… Dat werk, zeg maar.

Ik herhaal nogmaals: geen fietscultuur. De mensen die hier fietspaden maken hebben geen idee wat ze aan het doen zijn en voor wie.

De laatste dag van Hastings naar Dover gaat gelukkig wel als een jekko. Dankzij een overblijfsel van orkaan Dorian heb ik windkracht 5 in de rug. Het is dat ik bij Dover in de remmen knijp, want anders was ik zonder probleem over Het Kanaal naar het Europese vasteland gevlogen.

Voor mij eindigt hier gevoelsmatig de Kanaalroute. Morgen en eventueel overmorgen beweeg ik mij, grotendeels over wegen die ik zo’n drie en een halve week geleden ook gereden heb, terug naar Nederland. Daar aangekomen ga ik maar eens nadenken over een nieuw fietsavontuur in 2020… 😉

datum etappe km verblijf
di 3-9 rondje Jersey 63 camping Beuvelande ****
wo 4-9 boot naar Guernsey camping La Bailloterie ***
do 5-9 rondje Guernsey 29 The Carlton Inn ****
vr 6-9 boot Guernsey à Poole Thistle Hotel *****
za 7-9 Poole à Freshwater 56 camping Heathfield  ****
zo 8-9 Isle of Wight: Freshwater à Portsmouth 70 Blue Star House *****
ma 9-9 regen/rustdag
di 10-9 trein naar Brighton, à Hastings 78 camping Shaer Barn ***
wo 11-9 Hastings à Dover, boot naar Duinkerken 85* hostel l’Escale ***

* +20 km van Duinkerken-haven naar Duinkerken-centrum

Dit bericht werd geplaatst in Fiets- en vakantieverhalen. Bookmark de permalink .

Een reactie op Kanaalroute: Engeland

  1. Karen zegt:

    Super leuk weer om te lezen Gijs!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s